In de hindernisbaan van het leven is er slechts een klein verschil tussen leven en dood. Helaas speelt de dood in ieder leven een rol en in de beste gevallen pas aan het einde.

Sommige mensen verlangen naar de dood en werpen hun zak met botten, vlees, bloed, vel en andere onsmakelijke objecten voor de trein terwijl anderen liever geen vertraging veroorzaken en zichzelf opheffen door in een boom te gaan hangen.

Ik ben daar niet zo op tegen, zelfbeindiging is iemand zijn goed recht als je dit goed overwogen doet. Als je er een einde aan maakt omdat je makeup een keer is doorgelopen op een wild feest dan vind ik het geen geldige reden.

Veel mensen krijgen helaas niet de keuze tussen dood of leven. De beslissing krijgen ze door hun strot geduwd omdat hun zak met bloed en andere onderdelen dit niet meer toelaat.

Zo verloor ik begin van dit jaar een vriend, hij
had last van zijn rug, nam medicijnen tegen de pijn en werd dood gevonden naast de bank. 

Zijn aorta was gescheurd, op zijn kanskaart van die dag stond "ga direct door naar de kist, u ontvangt geen 20.000 euro". Deze man stierf niet aan het einde van zijn leven, 43 jaar!

Ik opende mijn zak met ellende en gooide deze gebeurtenis erbij om dit weer eens op een zonnige dag uit te zoeken.

Meestal blijft het bij een dierbare overledene per jaar in het spel waarin de dood het monopoly op het leven heeft.

Maar helaas, gisteren kreeg ik een telefoontje dat een zeer dierbare vriend van mij kanker heeft, de uitslag hoor ik wel zei hij maar ik geef mezelf weinig kans. Hij is richting 50!

Dus mensen ga leven, maak er wat van. Maar stop met ouwehoeren aan mijn hoofd hoe somber je bent. 

Je mag leven en de volgende die aan mijn kop durft te zeuren dat hij of zij graag dood wil, die krijgt van mij 20 meter touw gratis per express opgestuurd!